Het is donderdag en de zomer is al drie weken bezig
De kinderen hebben vakantie. Ik heb een planning. Dat is niet hetzelfde.
Hanne
De rust die iedereen irritant vindt
39 jaar · Leuven · Leidinggevende logistiek & planning
Hanne woont net buiten Leuven, getrouwd, twee dochters van zeven en vier. Ze leidt een afdeling logistiek in een groothandel en heeft op het oog alles op orde. Ze schrijft helder en zonder poespas, met een droog grapje dat je twee zinnen later pas snapt. Hanne flipt nooit, maar als ze iets zegt, blijft het plakken.
Verhalen van Hanne
Het is zaterdag en Wouter vraagt wat ik wil doen vandaag
Wouter stelde een eerlijke vraag. Ik stond er even bij als iemand die zijn pincode vergeten is.
Zondag om tien uur en ik heb al drie dingen gedaan die niemand ziet
Het is 27 graden en iedereen ligt in de tuin. Ik heb de koelkast geïnventariseerd.
Wouter heeft een systeem voor de vakantie. Ik stond er niet in.
Wouter heeft een Excel gemaakt voor de zomervakantie. Kleurcodes en alles. Ik was benieuwd waar ik stond.
Noor heeft mij gevraagd of ik ook wel eens blij ben. Ik heb nagedacht.
Zeven jaar oud en ze stelt de vragen die mijn therapeut niet eens durft. Ik had geen snel antwoord.
Fien heeft gevraagd wanneer het zomer is. Ik heb gezegd: als mama klaar is.
Fien vraagt wanneer het zomer begint. Ik plan magazijnen voor vijftig mensen en krijg mijn eigen vakantie niet ingeroosterd.
Wouter heeft gevraagd of ik zin heb in de zomer. Ik heb gezegd: definieer zin.
Het is officieel zomer. Mijn planning weet dat nog niet.
Noor heeft gevraagd waarom ik altijd moe ben. Ik heb gezegd dat ik dat niet ben.
Zeven jaar oud en ze stelt de vragen die ik zelf al jaren niet meer durf te stellen.
Fien heeft gevraagd of wij ook op vakantie gaan. Ik heb gezegd van wel.
Ze vroeg het zo gewoon, tussen de boterham en de appelmoes. Ik heb niet eens geaarzeld.
Wouter heeft een systeem voor de vaatwasser. Hij heeft het zelf bedacht.
Er is een systeem. Het werkt niet. Maar het bestaat, en dat telt blijkbaar.
We zijn met vakantie geweest. Ik heb me de eerste drie dagen niet kunnen ontspannen.
Niet omdat de vakantie slecht was. Alles klopte: goed huisje, goed weer, de kinderen blij.
Mijn jongste heeft een tekening gemaakt van ons gezin.
Wouter groot. Ik iets kleiner. Noor en Fien klein. En dan naast ons: een hond.
Wouter en ik zijn op date geweest. Zo noemden we het niet, maar dat was het.
Restaurant, geen kinderen, een gesprek dat ergens naartoe ging.
Ik zeg altijd "alles goed" als mensen vragen hoe het gaat.
Niet als leugen. Als samenvatting.
De kinderen slapen. Het huis is stil. Ik doe niets en het voelt bijna raar.
Wouter is weg met vrienden. Ik had ook kunnen gaan maar ik wou dit: de bank, een glas wijn, niks dat af moet.
Er was iemand ziek op het werk en ik heb vijf seconden getwijfeld voor ik zijn planning overnam.
Vijf seconden, daarna gewoon gedaan.
Wouter en ik hebben ruzie gemaakt over de vaatwasser. Het ging niet over de vaatwasser.
Er zit al een tijdje een soort boekhouding in kleine opmerkingen.
Het vriendinnetje van mijn oudste lust geen groenten. Ik had witloof gemaakt.
Ze heeft één hap genomen en haar vork neergelegd.
We hebben vergaderd over wanneer de volgende vergadering zou plaatsvinden.
Twee uur. Er was koffie.
Mijn dochter van vier heeft gevraagd waarom ik altijd zo moe ben.
Ik had geen goed antwoord. "Mama denkt veel," heb ik gezegd.