Wouter heeft een systeem voor de vakantie. Ik stond er niet in.

Wouter heeft een Excel gemaakt voor de zomervakantie. Niet zomaar een lijstje, nee. Kleurcodes. Tabbladen. Een kolom voor 'wie regelt wat' en een kolom voor 'deadline'. Hij heeft het gisteren op tafel gelegd met de trots van iemand die net een brug heeft ontworpen. Ik heb het bekeken. Grondig. Zoals ik een planning bekijk op het werk.

Mijn naam stond er drie keer in. Twee keer onder 'contacteren zwembad' en één keer onder 'inpaklijst kinderen'. Wouter stond er elf keer in. Ik heb dat niet hardop gezegd. Ik heb gevraagd of hij koffie wou.

Noor vroeg 's avonds of wij ook leuke dingen gaan doen deze zomer. Fien vroeg of er een strand bij was. Ik heb gezegd van wel, want dat is zo. Er is een strand. Ergens in augustus. Drie dagen. Wouter heeft het geboekt in april en ik heb de bevestigingsmail doorgestuurd naar mezelf zodat ik het ook wist. Vraag ik mezelf dan af of dit normaal is, of ik gewoon de bijrijder ben geworden van mijn eigen gezinsvakantie? Ja, dat vraag ik me af. Het antwoord is dat ik waarschijnlijk te laat ben begonnen met vragen stellen, en dat augustus toch snel genoeg komt om er gewoon in mee te gaan.

Vandaag heb ik op het werk drie zomerroosters goedgekeurd, twee vervangingen geregeld en uitgelegd aan een nieuwe collega hoe je een magazijn plant als twee mensen tegelijk verlof nemen. Ik ben er goed in. Dat is het rare. Thuis staat mijn naam twee keer onder 'zwembad contacteren' en op het werk houd ik het allemaal recht. Morgen de was.