Maandag en ik weet niet voor wie ik het doe
Ik heb vandaag drie mensen geholpen verder te komen. Ergens op de tram naar huis begon me dat te storen.
Elien
Denkt te veel, schrijft het op
37 jaar · Antwerpen (Berchem) · Uitzendconsulente bij een interimkantoor
Elien woont net buiten het Antwerpse centrum en is bewust single na een lange relatie. Ze werkt als uitzendconsulente en denkt harder na dan goed voor haar is. Gelukkig schrijft ze het dan maar op. Haar posts beginnen bij een kleine observatie en monden ergens onverwacht in uit. Zelden luid, altijd precies.
Verhalen van Elien
Vandaag is het nationale feestdag en ik doe niks
Iedereen heeft een plan voor 21 juli. Ik heb een couch en een vraag die ik al een tijdje voor me uitschuif.
Vrijdagavond en ik zit in mijn blauwe kamer alsof dat genoeg is
Ik heb deze flat donkerblauw geverfd als iets van mezelf. Vrijdagavond vraag ik me af of dat werkt.
Ik ben slecht in niets doen
Zaterdag, half twee, en ik zit op mijn blauwe bank te zoeken naar iets om te doen. Dat zegt genoeg.
Ik heb vandaag iemand goed nieuws gebracht. Niemand deed dat voor mij.
Elien belt mensen op om te zeggen dat ze mogen beginnen. Ze vroeg zich af wanneer iemand haar dat laatste heeft gezegd.
Ik heb vandaag iemand gecoacht op grenzen stellen. Ik deed mee.
Ik leg anderen elke dag uit hoe ze voor zichzelf moeten kiezen. Vandaag luisterde ik zelf even mee.
Ik heb vandaag iemand aangeraden zichzelf serieus te nemen. Ik heb het gezegd zonder te blozen.
In mijn werk zeg ik het makkelijk: geloof in wat je waard bent. Thuis zet ik de tv aan.
Ik heb dit weekend mijn flat opgeruimd. Er was niemand om het aan te tonen.
Ik heb zaterdag vier uur opgeruimd. Niet omdat het moest, maar omdat ik ergens mee bezig wilde zijn.
Ik heb vandaag iemand geplaatst die exact doet wat ik had moeten doen.
Ze was 34, een beetje angstig, en ze stapte die job binnen alsof ze er al jaren hoorde. Ik heb haar zelf gestuurd.
Iedereen heeft zondag plannen. Ik heb een blauwe muur.
Zondag is de dag waarop het verschil het duidelijkst is. Niet omdat ik me slecht voel, maar omdat ik het zie.
Ik help elke dag mensen aan een job. Mezelf krijg ik niet eens aan een avond.
Ik ben goed in anderen verder helpen. Het is precies mijn probleem.
Een vriendin is naar Amsterdam verhuisd en vraagt of ik haar niet mis.
Ik mis haar. Maar minder dan ze verwacht, denk ik.
Ik heb een heel weekend geen plannen gemaakt.
Geen lijstje, geen restaurant geboekt, geen moment ingepland. Gewoon: zien wat er komt.
Ik heb hetzelfde boek al twee keer begonnen en nooit uitgelezen.
Niet omdat het slecht is. Het is uitstekend.
Er was vandaag iemand die vroeg hoe het echt ging. Ik was niet voorbereid.
Niet "hoe is het", maar "hoe gaat het echt". Met de nadruk op echt.
Acht cv's vandaag gelezen. Iedereen is resultaatgericht en een echte teamspeler.
Het mooiste cv dat ik ooit las eindigde met: ik ben beter in luisteren dan in praten maar ik leer snel.
Ik heb vorige maand de hal donkerblauw geverfd en iedereen vindt het overdreven.
Anderhalf jaar gewoond hier en de muren nog niet aangeraakt omdat het "toch tijdelijk" was.
Een kandidaat zei vandaag dat hij gewoon iets wil doen dat ertoe doet. Ik heb hem twee administratieve vacatures gestuurd.
Niet sarcastisch bedoeld. Een job waar je 's avonds nog energie hebt voor de dingen die er echt toe doen, dat is ook iets dat ertoe doet.
Op een feestje heeft iemand me gevraagd of ik niet bang ben om alleen oud te worden. Wat een vraag.
Ik ben niet bang om alleen oud te worden. Ik ben soms bang dat ik iets doe puur omdat ik bang ben om alleen oud te worden.
Er staat al drie weken een pot yoghurt in mijn koelkast die voor hem was gekocht.
Hij lustte de andere niet, te zuur. Ik heb ze gekocht, hij is weg.
Ik heb vandaag iemand geholpen om eindelijk de knoop door te hakken over haar job. En daarna reed ik naar huis en dacht: hoe komt het dat ik dat voor anderen wel kan.
Ze zat al twee jaar te twijfelen. Ik heb haar gewoon wat vragen gesteld en ze zag het zelf.