Zondag om tien uur en ik heb al drie dingen gedaan die niemand ziet

Het is zondag. Het is warm, bijna te warm. Wouter ligt in de tuin met een boek dat hij al drie weken niet uitleest. Noor en Fien spelen met de tuinslang en worden natter dan de bedoeling was. Ik heb de koelkast geïnventariseerd, een boodschappenlijst gemaakt voor morgen en de schooltassen van volgende week al half klaar gezet. Het is tien uur.

Ik vraag mezelf soms: doe ik dit omdat het moet, of omdat stilzitten zich aanvoelt als falen? Het antwoord is allebei, denk ik. Maar vooral het tweede. Als er niets te doen is, bedenk ik iets. Niet omdat ik graag bedenk. Wel omdat mijn hoofd pas rustiger wordt als er een lijst is.

Wouter heeft gevraagd of ik naast hem kom liggen. Ik heb gezegd: straks. Dat was anderhalf uur geleden. De tuin is mooi vandaag, dat zie ik ook wel. Morgen de was.