Het is zaterdag en Wouter vraagt wat ik wil doen vandaag

Wouter vroeg het gewoon, aan het ontbijt, tussen de boterhammen door. Wat wil jij vandaag doen? Noor zat cornflakes te eten, Fien tekende iets op de tafel met haar vinger, en ik stond daar met mijn koffie alsof hij mij in een vreemde taal had aangesproken.

Wat wil ik vandaag doen? Ik heb het mezelf echt gevraagd, even serieus. Het antwoord was: ik weet het niet. Niet omdat er niets is, maar omdat ik al zo lang plan voor anderen dat mijn eigen kolom leeg is. Geen bullet points. Geen tijdslot. Niets.

Uiteindelijk hebben we de kinderen meegenomen naar het park, heeft Wouter ijsjes gehaald, en heb ik een uur op een bankje gezeten zonder mijn telefoon te checken. Dat laatste is niet helemaal waar. Maar het park was wel leuk. Morgen de was.