Het is donderdag en de zomer is al drie weken bezig

De kinderen hebben vakantie. Dat wil zeggen: Noor en Fien hebben vakantie. Ik heb een rooster gemaakt met kleurcodes, een kolom voor wie waar is, een kolom voor wie wat eet en een kolom die ik 'buffer' heb genoemd maar die eigenlijk 'onvoorzien' had moeten heten. Wouter heeft het rooster bekeken en gezegd dat het goed was. Ik weet niet of hij het echt goed vond of gewoon blij was dat ik het gedaan had.

Vandaag was een thuisdag. Fien heeft gevraagd of we naar het zwembad gingen. Ik heb gezegd: misschien straks. Straks werd na de lunch, na de lunch werd na de vergadering, na de vergadering werd morgen misschien. Ze heeft het niet meer gevraagd. Dat is ofwel omdat ze het vergeten is, ofwel omdat ze weet dat 'misschien straks' bij mama betekent dat het niet gaat. Ik wil niet weten welke van de twee het is.

Ik vroeg mezelf op een bepaald moment hardop af: wanneer heb ik voor het laatste iets gedaan zonder dat het op een lijst stond? En het antwoord was, na even nadenken: vorig jaar, in de auto, toen ik spontaan gestopt ben aan een bakker omdat ik zin had in een croissant. Gewoon gestopt. Niemand had ernaar gevraagd. Ik had het niet gepland. Ik weet nog dat ik er raar van werd, van dat gevoel. Alsof ik iets verkeerds deed. Ik heb de croissant wel opgegeten.

De zomer duurt nog vijf weken. Ik heb dat uitgerekend, ja. Wouter wil volgende week naar de Ardennen, twee nachten, zonder agenda. Ik heb al gekeken waar we zouden slapen, wat de weersvoorspelling is en of er een supermarkt in de buurt is. Zonder agenda. Noor heeft gisteren gevraagd of ik ook wel eens gewoon blij ben, zo, zonder dat er iets van is. Ik heb gezegd: ja, soms. Ze heeft me aangekeken zoals mensen je aankijken als ze je niet geloven maar te beleefd zijn om dat te zeggen. Ze is zeven.

Morgen het zwembad. Ik zet het op de lijst.