Noor heeft mij gevraagd of ik ook wel eens blij ben. Ik heb nagedacht.

Gisteravond aan tafel. Fien at haar broccoli één voor één op, op volgorde van grootte, want Fien heeft een systeem. Wouter vertelde iets over een collega. Ik luisterde met vijftig procent van mijn hoofd, de andere helft was al bij de planning van volgende week. Normaal. En toen zei Noor, zonder opkijken van haar bord: 'Mama, ben jij ook wel eens blij?'

Ik heb de vork neergelegd. Niet dramatisch, gewoon neergelegd. Wouter zweeg. Fien at haar volgende broccoli.

Ben ik ook wel eens blij? Ik heb die vraag die avond meegenomen naar de afwas, naar het bad van de meisjes, naar de was die ik heb gesorteerd terwijl Wouter de podcast opzette die hij al drie weken wil beluisteren. En ergens tussen het donkere en het lichte wasgoed heb ik besloten dat ik die vraag eerlijk moest beantwoorden. Niet zoals ik dat op het werk doe, met een kader en een actieplan. Gewoon eerlijk. Het antwoord is ja. Niet vaak genoeg, en niet altijd op de momenten die ik zou kiezen, maar ja. Blij ben ik als Fien haar systeem uitlegt met de ernst van een ingenieur. Blij ben ik als een planning klopt en iedereen weet wat hij moet doen. Blij ben ik soms gewoon omdat het avond is en de dag voorbij is, en dat telt ook.

Het probleem is niet dat ik niet blij ben. Het probleem is dat ik het zelden benoem, ook niet voor mezelf. Ik registreer het niet. Ik loop door blije momenten zoals ik door een goed draaiend magazijn loop: ik zie dat het klopt, ik schrijf het niet op, ik ga door. Noor is zeven en heeft dat in één zin scherper gezien dan ik in maanden.

Ik heb haar gezegd: ja, ook ik ben wel eens blij. Ze heeft geknikt en haar laatste broccoli gepakt. Geen verdere bespreking. Geen follow-up. Gewoon verder. Ik heb daar iets van geleerd, al weet ik nog niet precies wat. Morgen de was.