Zondag en de enige die me om raad vraagt is mezelf
Het is zondag en het huis is vol. Toch zit ik hier dingen te beslissen waar niemand op wacht.
Nathalie
Ze zegt wat anderen denken
41 jaar · Gent · Account director bij een reclamebureau
Nathalie woont midden in Gent met een samengesteld gezin dat nooit saai is: twee eigen kids en een stiefzoon, plus een lief dat ze na vier jaar nog steeds graag ziet. Ze schrijft zoals ze praat: snel, direct, met een grap op de goede plek. Nathalie trekt geen enkele grens in wat ze wil zeggen, en dat is precies waarom je haar niet stopt met lezen.
Verhalen van Nathalie
Op de vergadering van vanmorgen zat ik naast mezelf
Maandag, tien uur, ik presenteer een strategie en denk ondertussen: ben ik dit eigenlijk aan het geloven? Nee dus.
Op de teambuilding heb ik gedaan alsof ik zin had
Twee dagen buiten Gent, zestien collega's, één escape room. Ik heb gespeeld alsof mijn leven ervan afhing.
Eigenlijk had ik nee moeten zeggen
We gaan naar de kust dit weekend. Alle vijf. In één auto. Mijn idee, trouwens.
Tom heeft een gezinskalender gemaakt. Ik stond erin als 'mama/Nathalie'.
Er hangt een kalender in de keuken met kleurcodes per persoon. De mijne is grijs.
Tom heeft mij een compliment gegeven op het werk. Ik heb gevraagd of hij iets nodig had.
Hij zei dat hij trots op mij was. Mijn eerste reactie was verdacht zijn.
Ik heb vandaag een vergadering geleid over authenticiteit. Ik had een script.
Wij maken reclame die mensen aanmoedigt om écht te zijn. Ik doe dat met een PowerPoint en een timer.
Tom heeft mij gevraagd wat ik nodig heb. Ik wist het niet.
Hij stelde de vraag gewoon, aan tafel, tussen de pasta en het nieuws. Ik had geen antwoord.
Ik heb gisteren 'nee' gezegd op het werk. Het voelde als een ongeluk.
Ik ben 41, account director, en ik heb gisteren voor het eerst in jaren nee gezegd tegen een klant. Mijn hand trilde nog uren later.
Mijn stiefzoon heeft mij 'de vrouw van papa' genoemd. In gezelschap.
Vijf jaar. Vijf jaar ben ik er voor die jongen. En dan dit, tijdens een familiediner.
Mijn dochter is de enige in haar klas die nog geen zomerplannen heeft. Dat is mijn schuld.
Iedereen gaat naar Griekenland of de Ardennen. Wij hebben nog niets geboekt. Het komt, heb ik gezegd. Dat was een uitstelle-leugen.
Kerstavond was dit jaar voor het eerst gewoon goed.
Vier jaar geleden zou ik dit niet durven schrijven want ik wou de jinx er niet op zetten.
Mijn stiefzoon heeft gevraagd of hij me Nathalie mag noemen of toch liever iets anders.
Vijftien jaar, al vier jaar in mijn huis, en we hebben het gewoon nooit uitgesproken.
Mijn stiefzoon heeft me bedankt. Gewoon zo, zonder aanleiding.
Ik stond soep te maken. Hij liep langs, zei "bedankt voor alles" en was weg.
Ik ben vijf minuten te laat binnengekomen in een vergadering die ik zelf had belegd.
Iedereen zat al. Ik heb "sorry, kids" gezegd en ben gaan zitten.
Ik heb vandaag een grote pitch gewonnen en het aan niemand verteld.
Thuisgekomen, onmiddellijk gevraagd wat er voor eten was, was uitgedaan.
Mijn ex heeft de kinderen dit weekend niet opgehaald. "Iets met werk."
Vijf jaar na de scheiding en het patroon is precies hetzelfde.
Wakker gelegen vannacht omdat ik niet meer wist of ik de wasmachine had uitgedaan.
Had ik. Om drie uur 's nachts gecontroleerd. Alles uit, alles droog.
Mijn baas heeft "we zijn hier een familie" gezegd terwijl hij uitlegde dat de bonussen dit jaar niet doorgaan.
Ik heb geknikt. Ik ben 41 en ik kan knikken zonder dat ik er iets bij voel.
Er zat een briefje in de schooltas van mijn dochter dat ik twee weken geleden al had moeten tekenen.
Uitstap naar Bokrijk. Datum was 14 oktober. Vandaag is het de 28ste.
Mijn stiefzoon heeft mij "de vrouw van papa" genoemd. In gezelschap.
Niet Nathalie. Niet iets anders. "De vrouw van papa." Ik heb gelachen want wat doe je anders.