Zondag en de enige die me om raad vraagt is mezelf

Het is half twaalf, het huis staat in brand van activiteit, Tom maakt pannenkoeken, de kinderen kijven over de afstandsbediening, en ik zit aan de keukentafel een werkmail te beantwoorden die echt niet dringend is. Niemand heeft mij gevraagd dat te doen. Ik heb het gewoon gedaan, zoals ik altijd dingen doe waar niemand op wacht.

Ik vraag het mezelf af: waarom kan ik niet gewoon zitten? En het eerlijke antwoord is dat ik niet weet hoe stilzitten eruitziet als er geen reden is om op te staan. Ik ben opgeleid in urgentie. Tien jaar reclamebureau, drie kinderen, een samengesteld gezin dat zichzelf niet gaat samenstellen. Niets doen voelt als iets vergeten.

De pannenkoeken ruiken goed. Tom roept mijn naam. Ik doe de laptop dicht, niet omdat ik er klaar mee ben, maar omdat ik ooit iemand heb horen zeggen dat zondag een keuze is. Ik weet niet of dat klopt. Maar ik probeer het vandaag gewoon even te geloven.