Op de vergadering van vanmorgen zat ik naast mezelf

Maandag, tien uur, ik sta voor een zaal met mensen die mij betalen om overtuigd te klinken. De slides zijn goed. De cijfers kloppen. Ik hoor mezelf praten over merkidentiteit en doelgroepbeleving en ik denk: geloof ik dit eigenlijk zelf? Het antwoord komt snel en eerlijk: nee, niet vandaag. Vandaag klink ik alleen maar alsof ik het geloof, wat in reclame soms op hetzelfde neerkomt.

Het probleem is niet het werk. Het probleem is dat ik thuis ook zo praat. Tegen Tom, tegen de kinderen, soms zelfs tegen mezelf in de spiegel om halfzeven. Geruststellen, structureren, overtuigen. Account director, maar dan van mijn eigen leven. De vergadering loopt goed af. Iedereen is tevreden. Ik rij naar huis met een leegte die comfortabel aanvoelt, en dat is misschien het meest verontrustende van alles.

Ik zet de auto stil voor de deur en blijf even zitten. Niet dramatisch, gewoon even. Morgen is er een nieuwe briefing, een nieuw verhaal om te vertellen. Ik ga het goed doen. Dat is ook een vorm van eerlijkheid, denk ik.