Mijn stiefzoon heeft mij 'de vrouw van papa' genoemd. In gezelschap.

Vijf jaar. Vijf jaar lang boterhammen gesmeerd, naar voetbal gereden, geluisterd als Tom er niet was. En op een familiediner van zijn kant, vol mensen die mij al die jaren vriendelijk hebben begroet, stelt hij mij voor als 'de vrouw van papa'. Niet Nathalie. Niet gewoon Nathalie.

Ik heb gelachen. Breed, echt te breed. Tom heeft een slokje wijn genomen en ergens naar het plafond gekeken. Zijn moeder heeft de aardappelen doorgegeven. Het leven ging gewoon verder, terwijl ik even heel stil was vanbinnen.

Later in de auto, op weg naar huis, heb ik er niks van gezegd. Want wat zeg je dan. Hij is vijftien, hij navigeert twee werelden en ik ben misschien gewoon nog niet gelabeld in zijn hoofd. Dat mag. Maar ik ga het wel nog een tijdje voelen, ergens tussen de boterhammen en de voetbalritten.