Ik heb vandaag een vergadering geleid over authenticiteit. Ik had een script.

Wij hebben vandaag een grote pitchpresentatie gegeven voor een nieuw merk. Thema: authenticiteit. Echtheid. Durf jezelf te zijn. Ik heb dat verhaal acht keer geoefend dit weekend, tussen de was en de ruzie over wie de afwasmachine moest inruimen. Ik kende elke zin uit mijn hoofd. Ik wist precies wanneer ik moest pauzeren voor effect. Ik had een timer lopen op mijn telefoon zodat ik niet te snel praatte. Authentiek zijn in exact veertien minuten en dertig seconden.

Het ging goed. De klant knikte. Mijn collega Wouter stuurde me achteraf een berichtje: 'Dat was jij op je best.' Ik heb bedankt en daarna vijf minuten naar mijn eigen gezicht in het toiletspiegelglas gestaan. Op mijn best. Oké. Ik had een script, een timer, en drie kopjes koffie om op mijn best te zijn. Mijn best is blijkbaar een productie met een draaiboek.

Thuis vroeg mijn dochter Emma wat ik vandaag gedaan had. Ik zei: een presentatie gegeven. Ze vroeg: waarover? Ik zei: over eerlijk zijn. Ze keek me aan op die manier waarop dertienjarigen kijken als ze iets snappen maar te beleefd zijn om het te zeggen. Sven, mijn stiefzoon, at zijn pasta en zei niets. Hij zegt de laatste weken sowieso minder. Ik tel dat als winst.

Het rare is niet dat ik een script had. Het rare is dat ik dat nooit vreemd heb gevonden. Ik bereid alles voor. Vergaderingen, moeilijke gesprekken, de weekendplanning, de boodschappenlijst op volgorde van het winkelpad. Ik ben heel erg goed in structuur en heel erg slecht in laten gaan. Misschien is dat ook een vorm van authenticiteit. Misschien is dit gewoon wie ik ben: iemand die authenticiteit voorbereidt. Ik ga dat niet als probleem zien. Ik heb er namelijk geen tijd voor.