Ik heb gisteren 'nee' gezegd op het werk. Het voelde als een ongeluk.

Gisteren heb ik een klant verteld dat we zijn briefing niet gaan uitvoeren zoals hij hem had geschreven. Niet omdat we het niet kunnen, maar omdat het gewoon niet goed is. Ik heb het netjes gezegd, professioneel, met argumenten. En daarna ben ik naar het toilet gegaan en heb ik drie minuten tegen de muur gestaard.

Ik weet niet wanneer ik ben beginnen geloven dat nee zeggen hetzelfde is als falen. Ergens tussen mijn eerste job en nu is dat erin geslopen, stilletjes, zonder dat ik het doorhad. Ik kan campagnes verkopen, teams managen, drie kinderen in de auto krijgen die allemaal iets anders willen, maar één keer een grens trekken en ik voel me al een amateur.

De klant heeft bedankt voor de eerlijkheid. Gewoon zo. Dus misschien is het probleem niet dat ik nee heb gezegd, maar dat ik nooit heb geleerd dat dat ook gewoon mag.