Kerstavond was dit jaar voor het eerst gewoon goed.

Vier jaar geleden zou ik dit niet durven schrijven want ik wou de jinx er niet op zetten.

Scheiding nog vers, Tom en ik nog aan het uitvinden hoe dit werkte, alle kinderen die moesten beslissen of ze thuis of liever elders wilden zijn voor de feestdagen. Te veel bewegende delen. Te veel goeie bedoelingen die konden botsen.

Vorig jaar was het nog net iets te hard goed. Te veel moeite erin, te veel controleren of het klopte, of iedereen blij genoeg was.

Dit jaar: vijf mensen aan tafel. Eten dat goed was, een grapje van mijn stiefzoon dat iedereen deed lachen, mijn dochter die gewoon zat te kijken en content was. Geen agenda, geen verwachtingen die ingelost moesten worden.

Ik heb er 's avonds een minuut bij stilgestaan. Meer hoeft dat niet.