Eigenlijk had ik nee moeten zeggen

We gaan naar de kust dit weekend. Alle vijf, in één auto, met een tiener die zijn oordopjes niet uitdoet en een kind van tien dat om de twintig minuten moet plassen. Mijn idee, trouwens. Ik heb dit zelf voorgesteld op een donderdagavond toen ik moe was en blijkbaar ook even gek. Tom keek mij aan alsof ik net de oplossing voor alles had bedacht. De kinderen ook. Dus nu gaan we.

Waarom zeg ik dingen voor ik erover nadenk? Eerlijk antwoord: omdat het korter duurt dan de stilte die volgt als ik het niet zeg. Ik vul die stilte liever zelf op dan dat iemand anders dat doet met iets wat ik dan toch moet oplossen.

Ze zullen het leuk vinden, de kust. Dat weet ik. En ik ook, waarschijnlijk, ergens tussen het insmeren en het zand in mijn sandalen. Dat telt ook, denk ik. Gewoon minder luid dan alles eromheen.