Ik heb dit weekend mijn flat opgeruimd. Er was niemand om het aan te tonen.

Ik heb zaterdag vier uur opgeruimd. Niet omdat het moest, want mijn flat is klein en raakt niet snel vol, maar omdat ik ergens mee bezig wilde zijn en dit tenminste resultaat geeft. Dozen weggezet, planken afgestoft, de blauwe muur nog een keer bekeken van op de juiste afstand.

Op het werk vraag ik mensen elke week wat ze zoeken, wat ze nodig hebben, wat hen gelukkig maakt in een job. Ik schrijf het op, ik onthoud het, ik gebruik het. Thuis stel ik mezelf die vragen niet, of ik stel ze wel maar luister niet naar het antwoord.

De flat zag er goed uit toen ik klaar was. Ik heb er even in gestaan en daarna thee gezet. Er was niemand om te zeggen dat het mooi was, maar dat was ook niet waarom ik het gedaan had. Ik denk.