Maandag en ik weet niet voor wie ik het doe

Op de tram naar huis tel ik de dag op. Drie kandidaten gebeld, één geplaatst, één gerustgesteld, één vriendelijk doorverwezen naar iemand anders. Ik ben goed in dit werk, dat weet ik, maar op de Leien vroeg ik me af waarom ik dat eigenlijk zo zeker weet. En het antwoord was stiller dan ik verwachtte: omdat iedereen het zegt. Niet omdat ik het zelf voel.

Thuis heb ik mijn jas opgehangen en naar de donkerblauwe muur gekeken. Die kleur heb ik zelf gekozen, dat is misschien het meest concrete bewijs dat ik iets voor mezelf gedaan heb dit jaar. Ik zet water op en denk aan de vrouw die ik vanmiddag heb aangeraden meer op haar eigen oordeel te vertrouwen. Ik heb het gezegd met overtuiging.

Ik doe dit werk al tien jaar. Ik weet hoe je iemand verder helpt. Alleen: als ik dat allemaal al weet, wie helpt mij dan verder? Ik drink mijn koffie op en ik heb geen antwoord, maar ik vind het al iets waard dat ik de vraag niet wegzet voor morgen.