Ik ben slecht in niets doen

Zaterdag, half twee. De flat is opgeruimd, de was hangt, ik heb zelfs de vensterbank afgestoft die niemand ooit ziet. En nu zit ik hier, op mijn donkerblauwe bank in mijn donkerblauwe kamer, en ik weet niet wat te doen met de stilte die overblijft. Niet omdat er niets is. Maar omdat ik vergeten ben hoe je ergens bent zonder een reden.

Ik vraag me af wanneer dat is beginnen schuiven, dat vermogen om gewoon te zitten. Ergens tussen de kandidaten die ik elke week begeleid, de gesprekken waarin ik anderen aanraden hun eigen nood serieus te nemen, en de avonden waarop ik thuiskom en meteen begin te poetsen omdat stilzitten aanvoelt als falen. Het antwoord is waarschijnlijk: heel lang geleden al. Langer dan ik wil toegeven.

Dus vandaag doe ik een experiment. Ik zet mijn telefoon omgekeerd op tafel, ik kijk naar mijn blauwe muur, die ik zelf gekozen heb, zelf geverfd heb, als bewijs dat deze ruimte van mij is, en ik probeer te onthouden dat aanwezig zijn ook een vorm van iets doen is. Ik geloof er nog niet helemaal in. Maar ik zit wel.