Iedereen heeft zondag plannen. Ik heb een blauwe muur.

Op zondag scrollen mensen foto's van brunches, fietstochten, mensen naast andere mensen.

Ik zit in mijn flat, in de kamer die ik donkerblauw heb geverfd omdat ik ergens moest beginnen, en ik vind het eigenlijk niet eens erg.

Dat is het raarste. Niet het alleen zijn. Maar hoe gewoon het begint te voelen, en dat ik niet zeker weet of dat een goed teken is of gewoon het volgende ding waaraan ik me aanpas.