Vrijdagavond en ik zit in mijn blauwe kamer alsof dat genoeg is

Vrijdagavond, kwart over acht. Ik zit in mijn flat, de muren donkerblauw, het licht laag, een glas witte wijn dat ik verdien of niet verdien, ik weet het niet meer. Vandaag heb ik drie mensen goed nieuws gebracht, twee telefoontjes gevoerd die ik eigenlijk niet wilde voeren, en één kandidate overtuigd dat ze meer waard is dan ze dacht. Ik heb het goed gedaan. Dat is het vreemde aan mijn werk: ik weet wanneer ik het goed doe, maar ik voel het niet.

Ik vraag me soms af of ik deze kamer heb geverfd omdat ik hem mooi vind, of omdat ik ergens een ruimte nodig had die van mij is op een manier die niemand anders kan claimen. En het antwoord is allebei, denk ik, maar het tweede meer dan het eerste. Blauw als grens. Blauw als: hier stopt het.

Het is stil. Niet de stille van iets dat ontbreekt, maar de stille van iets dat er gewoon is. Ik weet niet altijd wat ik daarmee doe, met die stille. Maar vanavond laat ik haar staan.