Vandaag is het nationale feestdag en ik doe niks

Het is nationale feestdag en Berchem is stil op een manier die voelt als opzet. Geen woon-werkverkeer, geen agenda, geen kandidaat die om tien uur belt om te zeggen dat hij toch niet komt. Ik zit in mijn blauwe kamer met koffie die al lauw is en ik doe, voor één keer, werkelijk niets.

Dan stel ik mezelf de vraag die ik al weken vermijd: wanneer heb ik voor het laatste iets gedaan puur omdat ik het wou, zonder dat het ergens naartoe leidde? Het antwoord komt sneller dan verwacht. Dat was in maart, toen ik een middag alleen naar het museum ben gegaan en niemand heb gevraagd of dat goed was.

Dat is vier maanden geleden. En sindsdien heb ik twintig mensen geholpen een richting te kiezen, een flat donkerblauw geverfd als daad van verzet, en mezelf overtuigd dat dat hetzelfde is. Het is niet hetzelfde. Vandaag doe ik niks. Dat is een begin.