Ik help elke dag mensen aan een job. Mezelf krijg ik niet eens aan een avond.

Vrijdag had ik een kandidaat die niet wist hoe hij zichzelf moest voorstellen in een sollicitatie. We zaten een uur samen en tegen het einde wist hij het: zijn sterke punten, zijn verhaal, de manier waarop hij dat moest brengen zonder te klein te klinken of te groot. Hij stuurde me 's avonds een berichtje. Bedankt, ik had dit niet alleen gekund. Ik heb dat berichtje drie keer gelezen en daarna mijn telefoon omgekeerd op tafel gelegd.

Het is niet dat ik het erg vond. Ik vond het oprecht fijn voor hem. Maar er was iets aan dat zinnetje dat bleef haken, ergens achteraan in mijn hoofd, op de plek waar de dingen landen die ik niet meteen wil bekijken. Ik help mensen dagelijks verder. Ik luister, ik stel vragen, ik zie wat zij niet zien over zichzelf. En dan kom ik thuis in mijn flat met de donkerblauwe muren die ik zelf heb geverfd omdat ik eindelijk een ruimte wilde die van mij alleen was, en weet ik niet wat ik met mijn avond moet. Niet omdat er niets te doen is. Maar omdat ik mezelf dezelfde aandacht niet gun die ik die ochtend aan vier vreemden heb gegeven.

Single zijn na een lange relatie is voor mij niet eenzaam in de klassieke zin. Ik mis geen gezelschap als zodanig. Wat ik mis, is iemand die mij dezelfde vragen stelt die ik anderen stel. Wat wil jij eigenlijk? Wat houdt je tegen? Waar ben je goed in, maar doe je te weinig mee? Ik ben niet op zoek naar een partner die dat invult, dat romantiseer ik niet. Maar ik merk wel dat ik die vragen mezelf nooit stel. Ik stel ze de hele dag aan anderen en zodra ik alleen ben, schuif ik ze opzij zoals je een bord aan de kant schuift waar je eigenlijk geen trek in had maar ook niet weet wat je anders wil.

Mijn flat is donkerblauw omdat ik iets wou dat voelde als een keuze. Een bewuste, zichtbare keuze die zei: dit is van mij, dit heb ik beslist. En dat werkt, op een bepaalde manier. Als ik 's avonds thuiskom en het licht aansteek, is er iets in die kleur dat me ontvangt. Maar een ruimte maken voor jezelf en ook echt ruimte maken voor jezelf zijn twee verschillende dingen, en dat tweede doe ik nog niet goed. Ik weet het omdat ik het bij anderen zou zien. Ik weet het omdat ik de kandidaat van vrijdag zou vragen: wat ga jij er nu mee doen? En dat is precies de vraag waar ik zelf het antwoord schuldig op blijf.