Drie weken gewacht op een excuses dat niet komt

Bij de bank weet ik binnen tien minuten of iemand terugbetaalt. Ik lees de buffer, de vaste lasten, het patroon van de afgelopen maanden. Er is een moment waarop de cijfers ophouden te liegen. Drie weken geleden zei Lars iets wat hij niet meer heeft teruggenomen, en ik zit nog steeds te wachten alsof er ergens een dossier is dat ik over het hoofd heb gezien.

Ik stel mezelf de vraag die ik eigenlijk al weet: wacht ik op een excuus, of wacht ik tot ik het zelf vergeet? Het tweede, waarschijnlijk. Dat is makkelijker. Ik ben goed in vergeten wat me kwetst, zolang ik het maar ergens in een cel kan plaatsen en de cel kan sluiten.

Het probleem is dat ik die cel elke avond terugvind. Niet als Lars er al is, maar in de tien minuten ervoor, als ik de sleutel in het slot doe en nog even alleen ben. Dan is er geen spreadsheet. Dan is er alleen de vraag, en geen kolom waar ik het antwoord in kwijt kan.