Zaterdag en ik weet niet waaraan ik wil beginnen

Lars is gaan fietsen en ik zit aan de keukentafel met een kop koffie die al koud is. Het appartement is stil op een manier die ik normaal niet toelaat. Ik heb geen dossiers, geen deadlines, geen reden om mijn laptop open te klappen. Alleen tijd. En ik weet eigenlijk niet wat ik daarmee doe als niemand me nodig heeft.

Waarom is stilte voor mij iets wat ik moet verdienen? Ik stel het mezelf hardop, een beetje beschaamd. Het antwoord komt sneller dan ik wil: omdat ik mezelf alleen serieus neem als er iets van me gevraagd wordt. Een buffer die alleen rendeert als er druk op staat. Dat klinkt logisch in een spreadsheet. In een keukentafel op zaterdag klinkt het zielig.

Ik ga straks de koffie opwarmen. Misschien doe ik daarna niets. Misschien lukt me dat vandaag een beetje beter dan de vorige keer. Ik weet het niet, en ik laat die onzekerheid voorlopig staan, als een dossier dat ik nog niet afkeur.