Wouter heeft de vaat gedaan en ik wist niet waar ik kijken moest

Wouter heeft gisteravond de vaat gedaan. Niet omdat ik het vroeg, niet omdat we er ruzie over hadden, gewoon omdat die er stond. Ik zat aan de keukentafel met de planning voor volgende week en keek drie keer opzij alsof ik zeker wou zijn dat het echt gebeurde.

Ik vroeg mezelf af waarom ik er niet gewoon blij van kon zijn. En het eerlijke antwoord is dat ik te lang gewend ben geraakt aan het zelf doen. Als iemand anders het oplost, weet ik even niet wat mijn rol is. Dat is geen verwijt naar Wouter. Dat is iets in mij dat dringend eens op rust mag.

Noor en Fien sliepen al. Het was stil op een goede manier. Wouter droogde de laatste pot af en zei niets. Ik ook niet. Soms is dat genoeg. Morgen de was.