Ik heb de keuken gepoetst om niet te huilen

Er was geen aanleiding. Geen bericht dat binnenkwam, geen gesprek dat verkeerd liep, niets. Gewoon een vrijdagavond in een flat die donkerblauw is geverfd omdat ik dat zelf zo heb beslist, en toch die lichte druk achter mijn ogen die ik niet kon thuisbrengen. Dus heb ik de keuken gepoetst. De tegels, de voegen, het rek boven het fornuis dat ik normaal niet zie staan.

Ik vroeg me op een gegeven moment af of ik dit doe omdat het helpt, of omdat ik mezelf gewoon iets te doen moet geven als ik niet weet wat ik voel. Het antwoord is het tweede, denk ik. Altijd het tweede. Ik ben de hele week bezig geweest met mensen vertellen wat ze waard zijn, hoe ze zichzelf moeten presenteren, waar ze passen. En dan kom ik thuis en weet ik niet wat ik met mijn eigen avond aan moet.

De keuken is nu schoon. Ik voel me niet beter, maar ik voel me ook niet slechter. Misschien is dat genoeg voor een vrijdagavond in september.