Tom heeft gevraagd wat ik wil. Ik wist het antwoord niet.

Tom vroeg gisteravond wat ík wil. Niet wat de kinderen nodig hebben, niet wat er die week nog geregeld moet worden. Wat ik wil. Midden in de keuken, tussen de pannen en de rugzakken van Lars die nog altijd niet op zijn kamer staan. Ik heb hem aangekeken alsof hij plots in het Frans was beginnen praten.

Wat wil ik dan? Ik heb even nagedacht, eerlijk. En het enige wat ik kon bedenken was: dat niemand mij de komende twee uur iets vraagt. Dat is mijn droom. Twee uur niks. Geen briefing, geen schoolagenda, geen "mama weet jij waar mijn". Gewoon het geluid van mijn eigen hoofd, zonder agenda.

Tom heeft gelachen. Niet gemeen, gewoon zacht. En dan heeft hij de kinderen naar boven gestuurd en de deur van de living dichtgedaan. Twee uur. Ik heb er één gebruikt om te staren naar het plafond en één om dit te schrijven. Misschien is weten wat je wil al genoeg voor één zondag.