Ik heb de vakantie overleefd. Dat is alles wat ik erover kan zeggen.

We zijn twee weken naar Portugal geweest, Lars en ik. Zon, wijn, een huisje met een terras waar je de zee kon horen. Op papier precies wat ik nodig had. In werkelijkheid zat ik op dag vier te berekenen hoeveel procent van onze gesprekken over logistiek gingen. Restaurants, bushaltes, wanneer we zouden vertrekken. Ik deed het in mijn hoofd, als een reflex, omdat dat is wat ik doe.

Ik vroeg mezelf op een avond, glas in de hand, terras, ondergaande zon en al: ben ik hier eigenlijk gelukkig? En het eerlijke antwoord was: ik weet het niet. Niet nee. Maar ook niet ja op de manier waarop het zou moeten. Ik was aanwezig, ik was vriendelijk, ik heb gelachen. Maar ik was ook een beetje op afstand van mezelf, alsof ik de vakantie beoordeelde terwijl ik hem beleefde.

Lars zei op de laatste avond dat hij het fijn had gehad. Ik zei dat ik ook. En dat was niet gelogen. Maar het was niet het hele verhaal. Het hele verhaal past niet in twee weken Portugal, en ik weet niet zeker of ik al klaar ben om te weten wat het wel is.