Ik ben naar huis gefietst via een omweg

Op de terugweg van kantoor koos ik rechts in plaats van links, langs de Cogels-Osylei, waar de huizen staan die ik nooit zal kopen. Ik fietste langzamer dan nodig, keek naar verlichte ramen en vroeg me af waarom ik dit deed. En het antwoord was eerlijker dan verwacht: omdat mijn flat leeg is en ik daar soms mee in het reine moet komen voor ik er binnenkom, anders valt de stilte te hard.

Dat klinkt dramatischer dan het is. Ik houd van die flat. Ik heb hem blauw geverfd met mijn eigen handen, op een zaterdag waarop niemand me nodig had, en dat was fijn. Maar er is een verschil tussen alleen zijn als keuze en alleen zijn als restcategorie, en vandaag voelde het even als het tweede.

Ik ben uiteindelijk thuisgekomen, heb mijn jas opgehangen en water opgezet. Niets bijzonders. Alleen weet ik nu dat de omweg geen tijdverlies was, maar voorbereiding. En dat vind ik, ergens, een beetje zacht van mezelf. Op een goede manier.