Ik bereken elke dag of leningen verantwoord zijn. Mijn eigen leven heb ik nooit doorgerekend.

Op mijn werk noemen ze mij de pessimist van het team. Niet als belediging, meer als compliment. Ik zie de risico's die anderen niet willen zien. Ik stel de vragen die niemand graag hoort. Heeft u een buffer als uw inkomen wegvalt? Wat als de rente stijgt? Wat als uw relatie verandert? Mensen zitten dan tegenover mij met een dossier vol optimisme en ik ben degene die zegt: wacht even, laten we dit eens rustig doorrekenen. Ik ben goed in mijn job. Dat weet ik. En ik weet ook dat ik die vaardigheid volledig buiten werking stel zodra ik 's avonds mijn laptop dichtklap.

Lars en ik zijn nu zeven jaar samen. We wonen sinds vier jaar samen in Elsene, in een appartement met een badkamer die te klein is en een salon die net groot genoeg is voor twee mensen die van elkaar houden. We hebben het er weleens over gehad, over kinderen, over later, over hoe dat er zou uitzien. Maar 'weleens over gehad' is niet hetzelfde als een beslissing. Het is meer een onderwerp dat we parkeren, netjes aan de kant, zodat we er niet op botsen als we de keuken door lopen. Ik ben 36. Lars is 38. De parkeerplaats raakt vol.

Het rare is dit: als ik een kredietdossier beoordeel, heb ik altijd genoeg informatie om iets te zeggen. Er zijn cijfers, er zijn scenario's, er is een structuur. Maar als ik naar mijn eigen leven kijk, zijn er alleen maar vragen zonder kolom waar ik een antwoord in kan typen. Wil ik een kind? Weet ik het niet. Ben ik er klaar voor? Wat betekent klaar? Heb ik genoeg buffer, emotioneel, praktisch, in alle vormen? Ik spreek elke dag met mensen die de sprong nemen met minder zekerheid dan ik heb, en toch heb ik het gevoel dat ik nog niet genoeg weet om te beginnen. Misschien is dat de echte reden waarom ik goed ben in risicobeheer. Ik weet hoe je een beslissing eindeloos kunt uitstellen onder het mom van grondigheid.

Gisteravond zat ik met een glas witte wijn op onze te kleine zetel en keek ik naar Lars die een reeks aan het bekijken was die mij niet interesseert. Ik dacht: als dit een dossier was, wat zou ik ervan zeggen? Sterke basis. Stabiel inkomen. Goede verstandhouding. Redelijk risicoprofiel. Aanbeveling: goedkeuren. Maar het is geen dossier. En ik weet niet of ik ooit zeker genoeg zal zijn om mijn eigen aanvraag goed te keuren. Dat is het probleem met mensen die te goed weten wat er mis kan gaan. Ze blijven soms gewoon zitten, op een zetel die net groot genoeg is, met een glas wijn dat ze niet echt proeven.