Ik weet precies wat een kandidaat nodig heeft. Mezelf niet.

Vandaag heb ik een candidate coaching gegeven over hoe ze zichzelf moet presenteren. Niet te bescheiden, niet te schreeuwerig, ergens in het midden, dat zoete punt waar ze zichzelf is maar ook overtuigt. Ze knikte. Ze begreep het meteen. Ik dacht: goed zo, dit gaat haar iets opleveren.

Op de fiets naar huis, zon nog laag en warm op mijn rug, vroeg ik me af wanneer ik mezelf voor het laatste zo helder heb geformuleerd. Wat ik wil, wat ik zoek, wat ik eigenlijk nodig heb. Het antwoord kwam sneller dan ik wilde: dat doe ik niet. Ik maak van anderen een verhaal en laat mijn eigen onaf liggen, ergens in een lade, onder dingen die dringender leken.

Thuis heb ik thee gezet en naar mijn donkerblauwe muur gestaard. Die muur heb ik zelf geverfd omdat ik iets wou dat van mij was, zonder uitleg. Dat is gelukt. Misschien is dat het enige wat ik de laatste tijd voor mezelf heb gedaan, een kleur kiezen. Het is niet veel. Het is ook niet niets.