Fien heeft mij gevraagd wat haar lievelingskleur is

Fien vroeg het aan tafel, tussen twee happen pasta door: 'Mama, wat is mijn lievelingskleur?' Niet aan zichzelf. Aan mij. Alsof ik dat bijhoud in een systeem. Wat ik dacht: roze, want dat zei ze vorige maand nog. Wat ik zei: 'Paars?' Ze schudde haar hoofd. 'Groen. Al lang.' Vier jaar oud en ze had al een archief bijgehouden dat ik gemist had.

Ik vroeg mezelf af wanneer dat veranderd is. Eerlijk antwoord: ik weet het niet, want ik heb niet opgelet. Ik heb opgelet op haar lunchbox, haar agenda, haar winterjas die te klein is. Groen was er ergens tussendoor en ik heb het niet gezien.

Wouter heeft niets gezegd. Hij wist het ook niet, dat scheelt. Fien heeft verder gegeten alsof er niks was. Morgen koop ik een groene stift.