Ik geef advies over positionering. Mijn eigen verhaal vertel ik niet.

Vandaag heb ik een klant uitgelegd hoe ze hun verhaal moeten vertellen. Authentiek, consistent, herkenbaar. Ik heb het goed gedaan, dat weet ik. Ze knikten, ze namen notities, ze stuurden me daarna een berichtje met een duimpje omhoog. Ik ben account director, ik doe dit al twaalf jaar, ik kan dit in mijn slaap.

En dan rijd ik naar huis en vraag ik me af: wanneer heb ik voor het laatste mijn eigen verhaal verteld, zonder het eerst te framen? Niet aan een klant, niet op een teammeeting, maar gewoon, aan Tom, aan mijn kinderen, aan mezelf. Het antwoord is ongemakkelijk. Ik doe aan positionering van alles en iedereen behalve van mij. Thuis ben ik de vrouw die vraagt of er nog melk is en of het huiswerk al gedaan is.

Ik ga er niet dieper op in want dan wordt het zielig en dat is het niet. Het is gewoon een beroepsdeformatie die ook thuis is komen wonen. Volgende keer dat ik iemand uitleg hoe ze hun kernboodschap moeten formuleren, stel ik mezelf eerst die vraag. Waarschijnlijk niet, maar goed, de intentie telt.