Ik geef mensen pitches. Mezelf verkoop ik niet.

Vandaag heb ik een klant overtuigd van een campagne waar ik zelf niet meer in geloof. Drie kwartier lang zat ik daar met mijn beste stem, mijn sterkste slides, mijn meest overtuigende blik. De klant was enthousiast. Mijn collega's ook. Ik heb geknipt en geplakt en geflipt alsof mijn leven ervan afhing.

En toen ik in de auto zat op weg naar huis, dacht ik: wanneer heb ik mezelf voor het laatste zo goed verdedigd? Echt nagedacht, eerlijk antwoord. Nooit. Of toch niet recent. Niet tegenover Tom, niet tegenover de school van Lars, niet tegenover mezelf om elf uur 's avonds als ik doe alsof ik slaap.

Ik ben account director. Ik weet hoe je iets verkoopt. Het probleem is dat ik voor mezelf niet eens weet wat het product is. Dat vind ik grappig op een manier die een beetje pijn doet.