Ik heb de buffer berekend voor ons samen. Die klopt niet.

Bij de bank beoordeel ik of mensen genoeg buffer hebben voor een lening. Of ze bestand zijn tegen tegenslag, of er marge is als het misgaat. Ik ben er goed in. Ik zie meteen waar het knelt, waar de getallen iets anders vertellen dan de aanvrager wil geloven. Gisteren heb ik op het einde van de dag, zonder dat iemand het vroeg, hetzelfde gedaan voor Lars en mij.

Ik vroeg mezelf: als ik eerlijk ben, is er dan genoeg buffer? Niet financieel. Gewoon, is er genoeg? Het antwoord was niet ja. Het was ook niet nee. Het was het soort stilte dat ik in een dossier zou markeren als 'verdere informatie vereist', en dan zou doorsturen naar iemand anders om te beslissen.

Lars sliep toen ik dit dacht. Dat is niet zijn schuld. Ik heb het hem ook niet verteld, want ik weet niet goed hoe je dat zegt zonder dat het klinkt als een aanklacht. Misschien is dat ook een antwoord op mijn vraag. Misschien is niet weten hoe je iets zegt, precies het knelpunt dat ik in een ander dossier feilloos zou aanduiden.