De zomer is voorbij en ik heb niet gevraagd of het goed was

Laatste augustusdag. De kinderen zijn morgen terug naar school, de agenda is al volgebookt tot oktober, en ik sta hier in de keuken met een kop koffie die ik vergeten ben op te drinken. Buiten motregent het zachtjes, alsof de zomer ook liever niet wil vertrekken maar het ook niet meer aankan. Dat gevoel ken ik.

Ik stel mezelf de vraag die ik al weken wegduw: heb ik dit jaar eigenlijk iets gedaan voor mezelf, of heb ik alles gewoon gecoördineerd? Het antwoord is niet moeilijk. Ik heb schema's gemaakt, boodschappen gedaan, zonnebrandcrème gesmeerd op drie verschillende ruggies, een stiefzoon naar zijn vader teruggestuurd zonder dat hij gedag zei, en drie pitches geschreven terwijl iedereen op vakantie was. Dat is geen zomer. Dat is projectmanagement met friet.

Niets van dit alles is erg. Ik klaag niet, echt niet. Maar ergens na september wil ik één keer iets doen waarbij niemand vraagt wanneer het klaar is. Gewoon om te zien of ik dat nog kan.