Ik heb de buffer berekend. Die is er niet.

Bij een lening kijk ik altijd eerst naar de buffer. Hoeveel ruimte is er als het tegenvalt? Niet het optimistische scenario, het andere. Dat doe ik al tien jaar, elke dag, voor mensen die ik nooit ontmoet. Gisteren zat ik op de bank met een glas wijn en dacht ik, halfslachtig, aan onszelf. Aan Lars en mij. Hoeveel buffer hebben wij eigenlijk?

Ik stelde de vraag hardop, aan niemand in het bijzonder. Lars sliep al. Het antwoord kwam toch, vrij snel, en dat was het probleem. Niet genoeg. Niet omdat we arm zijn of ongelukkig of in crisis, maar omdat we nooit tijd hebben ingebouwd voor als het moeilijk is. We functioneren. We plannen weekends en boodschappen en vakanties. We zeggen 'het gaat goed' en dat klopt ook wel, technisch gezien.

Maar een buffer is niet voor als alles goed gaat. Een buffer is voor als je op een bankje zit om kwart over elf en je beseft dat je niet weet of je een kind wil of niet, en dat je dat al drie jaar niet weet, en dat niemand je dat ooit heeft gevraagd, ook Lars niet. Dat is wanneer je de buffer nodig hebt. En ik heb er geen aangelegd. Ergens ben ik vergeten dat ik ook een dossier ben.