Ik geef mensen pitches. Mezelf verkoop ik niet.

Vandaag heb ik een klant overtuigd van een concept dat ik zelf niet volledig geloof. Twintig minuten, goede slides, de juiste pauzes op de juiste momenten. Ze knikten allemaal. Ik ook, alsof ik zelf in de zaal zat.

Vanavond vroeg Tom aan tafel wat ik eigenlijk wil voor de herfstvakantie. Gewoon een vraag. Ik zat daar en dacht: waarom kan ik dat niet beantwoorden? En het antwoord was zo snel dat het pijn deed: omdat niemand op mijn antwoord wacht zoals een klant wacht. Thuis is het aanbod al gedaan voor ik de kans heb gehad om te pitchen. Ik val in, ik vul aan, ik organiseer. Maar mijn eigen voorstel, dat heb ik nooit ingediend.

Ik heb 'ergens naartoe waar het stil is' gezegd. Tom knikte. Of hij het begreep, weet ik niet. Maar ik had het gezegd, zonder slides.