Ik plan de logistiek van een heel magazijn. Thuis ben ik de chaos.

Op het werk heb ik vandaag drie leveringsschema's herschreven, een conflict tussen twee medewerkers gladgestreken en een route geoptimaliseerd die al drie maanden scheef liep. Niemand heeft het gezien. Dat is ook niet de bedoeling. Goede logistiek is onzichtbaar, dat zeg ik altijd tegen mijn team. Als alles loopt, hoef je niet te klappen.

Thuis is het anders. Thuis liep vandaag niets. Fien weigerde haar brooddoos mee te nemen omdat die blauw was en ze nu van groen houdt. Noor had een vriendinnetje uitgenodigd dat ik niet kende, voor een tijdstip dat ik niet kende, op een dag die ik niet had ingepland. Wouter had de boodschappen gedaan maar geen melk gekocht, want hij dacht dat er nog was. Er was geen melk. Er was ook geen plan B, want ik was degene die altijd plan B heeft en ik was er niet bij.

Ik stond vanavond in de keuken, na het eten, na het bad, na de twee verhalen en het glas water dat Fien altijd nog nodig heeft op het allerlaatste moment. Ik dacht: waarom is dit zo moeilijk? Serieus, waarom? Ik doe dit al zeven jaar. Ik kan een warehouse van vijftig mensen aansturen maar ik raak hier elke zaterdag de kluts kwijt. Het antwoord is niet zo ingewikkeld als ik er soms van maak. Op het werk zijn de verwachtingen helder, de rollen verdeeld, de systemen afgesproken. Thuis verwacht iedereen dat ik het systeem bén, en niemand heeft dat ooit hardop gezegd, ook ik niet.

Wouter waste af. Ik zat aan de keukentafel met een glas witte wijn dat ik verdiend had. Hij vroeg of ik moe was. Ik zei van niet, want technisch gezien was ik niet moe, ik was gewoon aan het bijkomen van de dag. Dat is iets anders. Morgen de was.