Ik heb vandaag drie mensen aan een job geholpen

Drie plaatsingen op één dag. Dat is niet normaal, dat is een goeie dag, zei mijn collega Sofie, en ze bedoelde het oprecht. Ik knikte, maakte mijn tas dicht, en reed naar huis via de ring omdat ik de stilte nodig had voor ik thuis was.

Ergens op de E313 vroeg ik mezelf hardop: wanneer heeft iemand mij voor het laatste ergens naartoe geholpen? Niet in een vage, dramatische zin, gewoon letterlijk, wie heeft er voor mij uitgekeken, wie heeft gezegd hier past jij. Het antwoord was simpel en niet bijzonder interessant: niemand, want dat is niet hoe het werkt als je dertig bent geweest in een relatie die je zelf moest opruimen en nu zevenendertig bent in een flat die je donkerblauw hebt geverfd omdat je dat zelf besliste.

Dat is geen klacht. Het is gewoon een observatie die ik kwijt moest voor ik naar binnen ging. De drie mensen die ik vandaag heb geholpen, gaan morgen beginnen. Ik ook, trouwens. Aan precies hetzelfde.