De spreadsheet klopt. Het gevoel niet.

Ik heb dit weekend een dossier nagelezen dat ik eigenlijk al had goedgekeurd. Niet omdat er iets mis was, maar omdat ik het niet kon loslaten. Alles klopte. De ratio's, de terugbetalingscapaciteit, de buffer voor onvoorziene omstandigheden. Ik heb het drie keer gecheckt en drie keer hetzelfde gevonden: niets te vrezen.

Lars vroeg gisteravond waarom ik op mijn laptop zat. Ik zei dat ik nog iets moest afwerken. Dat was niet gelogen, maar het was ook niet waar. Ik vroeg mezelf af: wat ben ik eigenlijk aan het zoeken? En het antwoord was stil en helder tegelijk. Ik zoek een formule voor iets waarvoor er geen is. Of ik kinderen wil. Of dit genoeg is. Of het gevoel dat ik iets mis, klopt, of dat ik het zelf maak.

De spreadsheet zegt van wel. Alles in het groen. Ik ook, in het verslag.