Eigenlijk had ik nee moeten zeggen

Ik heb ja gezegd op een extra briefing, een extra vergadering en een extra lunchafspraak. Alledrie op één dag. Alledrie omdat ik niet wist hoe ik nee moest zeggen zonder uitleg.

Waarom doe ik dat toch? Eerlijk antwoord: omdat nee voelt als tekortschieten. En tekortschieten verdraag ik niet, ook al ben ik de enige die het bijhoudt.

Thuis was ik om zeven uur. Tom had gekookt. Ik at zonder te proeven. Morgen doe ik het beter, zeg ik dan. Maar dat is ook gewoon ja zeggen.