Een vriendin heeft me gezegd dat ze zwanger is. Ik was blij voor haar.

Echt blij. Zonder het gevoel erbij dat ik soms had bij andere aankondigingen, die stille vraag over mezelf die er altijd net naast loopt.

Misschien omdat ik weet wat ik wil, eindelijk een beetje. Of misschien omdat haar vreugde gewoon groot genoeg was om alle ruimte te vullen.

Lars vroeg 's avonds hoe het gegaan was. "Goed," heb ik gezegd. "Gewoon goed." Hij knikte. Soms is dat genoeg.