Ik heb vandaag een lening goedgekeurd die ik zelf nooit zou krijgen.

Het dossier lag er eigenlijk goed bij. Stabiel inkomen, geen betalingsachterstand, een klein reservefonds. Niet perfect, maar solide genoeg. Ik heb het goedgekeurd, het rapport afgerond, mijn handtekening eronder gezet en daarna een kop koffie gehaald die ik niet echt wou. Dat is de routine. Je kijkt naar de cijfers, je weegt het risico, je besluit. Wat je niet doet is nadenken over wat er achter die cijfers zit. Of die persoon eigenlijk wel klaar is voor wat ze vragen. Of ze weten wat ze in gang zetten.

Ik weet niet waarom ik dat vandaag wél dacht. Misschien omdat Lars gisteravond iets heeft gezegd over volgend jaar, en hoe hij het ziet, en of ik het ook zo zie. Hij zegt dat soort dingen altijd op een heel rustige manier, alsof hij een vergadering leidt. Ik heb geknikt. Ik knik veel als hij dat soort dingen zegt. Niet omdat ik het er niet mee eens ben, maar omdat ik niet goed weet wat ik er anders op zou moeten zeggen. En dan zit ik de dag erna achter mijn scherm en denk ik: als ik mijn eigen leven als dossier zou indienen, wat zou ik dan zien? Ik weet het antwoord al. Ik zou zien dat de inkomsten kloppen maar dat de buffer te klein is. Dat er te veel open variabelen zijn. Dat de aanvrager zichzelf niet goed genoeg kent om te weten wat ze eigenlijk vraagt. Ik zou het terugsturen met opmerkingen.

Het rare is dat ik heel goed ben in dit werk. Ik zie risico's die anderen missen. Ik stel de vragen die mensen niet graag horen maar die nodig zijn. Bent u zeker dat u dit aankunt, ook als het tegenzit? Heeft u nagedacht over het scenario waarin het anders loopt dan gepland? Ik stel die vragen elke dag. Aan vreemden. Aan mensen die aan mijn bureau komen zitten met een dossier en een droom. En ik stel ze mezelf nooit. Of toch niet helemaal. Ik begin ze te stellen en dan komt er iets anders, een vergadering, een bericht van Lars, een heel dringend gevoel dat ik de vaatwasser nog moet inruimen.

Ik denk soms dat ik daarom zo goed ben in mijn job. Omdat ik alle helderheid die ik over mijn eigen leven niet kan opbrengen, kanaleer naar de dossiers van anderen. Dat klinkt als iets wat iemand in een therapiesessie zou zeggen en waar ik normaal mee zou lachen, maar vandaag kan ik er niet mee lachen. Ik heb dat dossier goedgekeurd. Die persoon gaat nu iets doen, iets kopen of bouwen of beginnen, op basis van een ja die ik heb gegeven. En ik ga naar huis, en Lars gaat iets zeggen over volgend jaar, en ik ga knikken. En morgen beoordeel ik weer iemand anders zijn leven. Dat is de routine.