Lars heeft gevraagd of ik er klaar voor ben. Ik heb ja gezegd.

Bij mijn werk vraag ik altijd naar de buffer. Wat heb je achter de hand als het misloopt? Hoeveel marge is er? Ik teken nooit akkoord op iets wat ik niet kan doorrekenen. Dat is niet angst, dat is voorzichtigheid. Dat is mijn job.

Lars heeft gisteren gevraagd of ik er klaar voor ben. Voor een kind. Voor het echte, definitieve, onomkeerbare. Ik heb ja gezegd. Vrij snel ook. Terwijl ik weet, echt weet, dat ik dat antwoord nergens op gebaseerd heb. Geen spreadsheet, geen scenario, geen buffer. Gewoon zijn gezicht en mijn eigen stem die iets zei voor mijn hoofd mee was.

Ik beoordeel elke dag of andere mensen hun leven financieel aankunnen. Ik heb geen idee of ik het zelf aankan. Dat is het eerlijke antwoord. Maar dat heb ik niet gegeven.