Lars slaapt als een zak stenen. Ik tel de tegels.

Het is kwart voor drie. Lars ademt rustig. Ik tel de tegels in het plafond, acht bij zes, dat zijn er tweeënveertig.

Vraag die ik mezelf stel: wil ik een kind, of wil ik weten wat ik wil? Eerlijk antwoord: het tweede. Ik wil de zekerheid, niet per se de inhoud ervan.

Dat zegt genoeg, denk ik. Maar ik tel door.