Ik heb drie briefings geschreven en ben vergeten te eten

Drie briefings afgewerkt voor tien uur. Twee telefoontjes beantwoord die eigenlijk niet voor mij waren. Een collega geholpen met een pitch die hij zelf had moeten schrijven. Om halfvier merkte ik dat ik nog niks gegeten had. Niet omdat ik geen tijd had, maar omdat ik het gewoon vergeten was. Dat is iets anders.

Ik vraag het mezelf soms hardop: waarom is het zo moeilijk om even te stoppen? En dan weet ik het antwoord ook al voor ik het uitgesproken heb. Stoppen betekent voelen. En voelen kost meer energie dan nog een briefing schrijven. Dus kies ik de briefing. Elke keer.

Thuis vanavond vroeg Tom hoe mijn dag was. Ik zei 'druk' en hij knikte en dat was dat. Eerlijk gezegd had ik ook niet meer woorden. Ik had een boterham en een glas witte wijn en dacht: dit is ook een avond. Dat moet genoeg zijn.