Ik heb zijn rugzak ingepakt. Hij heeft niet gevraagd hoe het met mij gaat.

Remi vertrekt morgen op kamp. Tom werkte laat, dus ik heb de rugzak ingepakt. Zonnescherm factor vijftig, reserveondergoed, de slaapzak in de juiste zak, zijn tandenborstel apart in een zakje want hij vergeet het anders. Ik weet dat omdat ik het vorig jaar ook al vergeten was en hij thuiskwam met een adem waarvoor ik me verontschuldigde bij zijn moeder. Dus nu weet ik het.

Ik vraag me af waarom ik dit doe. En het antwoord is: omdat niemand anders het op tijd zou doen, en omdat ik niet wil dat hij vertrekt met het gevoel dat er niet aan hem gedacht is. Dat is geen heldinnengedrag. Dat is gewoon hoe ik in mekaar steek, en dat gaat mij soms al eens te ver.

Hij heeft mij niet bedankt. Hij heeft gevraagd of zijn blauwe sweater er ook in zat en is daarna naar zijn kamer gegaan. Vijftien jaar, dat is zijn recht. Maar ik heb wel even op die rugzak gestaan te kijken en gedacht: zo is dat dan.