Ik heb Lars gevraagd hoe het gaat. Hij zei 'oké'. Ik ook.

Lars heeft gisteren zijn kamer niet uit gekomen tot etenstijd. Ik heb twee keer geklopt, één keer gevraagd of hij iets wou drinken, en daarna gewoon de deur laten zoals ze was. Gesloten. Tom was er niet, de kinderen zaten voor hun scherm, en ik stond in de keuken pasta te roeren alsof ik dat deed uit overtuiging.

Ik vroeg het mezelf echt af, ergens tussen de eerste en de tweede kook: moet ik harder proberen? En het eerlijke antwoord is: ik weet het niet. Ik ben niet zijn mama. Hij heeft er één. Maar ik ben er wel, elke dag, met pasta en geklop en een 'oké' dat we allebei gebruiken als veiligheidsnet.

Aan tafel vroeg ik hoe zijn dag was. Hij zei 'oké'. Ik zei ook 'oké' toen hij terugvroeg. We hebben elkaar aangekeken en verdergegeten. Misschien is dat ook iets, zo'n gedeeld oké. Niet warm, niet diep, maar eerlijk. Voor nu is dat genoeg, denk ik.