Er is geen reden om te huilen en toch

Het was geen slechte dag. Dat is precies het probleem. De koffie was goed, het weer was goed, ik had niets te doen en niemand die iets van me vroeg. Ik zat op mijn bank, de blauwe muur voor me, en op een gegeven moment dacht ik: waarom voel ik me dan zo leeg? En het antwoord was simpel en vervelend tegelijk. Omdat ik niet weet hoe ik een gewone dag moet vullen zonder dat ze ergens naartoe gaat.

De hele week breng ik mensen in beweging. Kandidaten die twijfelen, werkgevers die zoeken, trajecten die ik uitteken alsof ik een routeplanner ben voor andere levens. Dat gaat me makkelijk af. Misschien te makkelijk, want intussen weet ik niet meer wat ik zelf wil voor een vrije zondag in augustus.

Ik heb uiteindelijk de keuken gedaan. Niet omdat ze vies was, maar omdat het iets was. Daarna heb ik een boek opengeslagen en het na twee pagina's dichtgedaan. Buiten reed iemand voorbij op een fiets en ik dacht: die heeft ergens naartoe. Ik niet. En dat voelde, heel even, als iets dat ik moest oplossen, terwijl het misschien gewoon de zondag was.